Column
LeermeestersOp vakantie lees ik graag, maar liefst geen literatuur die met mijn werk te maken heeft. Mijn voorkeur gaat uit naar de biografie, vooral van wetenschappers. Tijdens de voorjaarsvakantie dit jaar stond de biografie van Mendel op het programma, geschreven door Robin Marantz Henig. Niet al te goed geschreven, geen dramatisch levensverhaal, maar wel boeiend. Achterin bladerend ontdekte ik tussen de voetnoten een verwijzing naar een artikel van Onno G. Meijer over Mendel en de Amsterdamse Hugo de Vries. Onmiddellijk herinnerde ik me de lessen wetenschapsgeschiedenis van Onno Meijer aan de Faculteit Bewegingswetenschappen. Die lessen waren spannend en leerzaam. Al even boeiend was de tweedelige syllabus van Meijer: Het Verboden Denkraam. Een beetje a la J.H. van den Berg zijn die twee delen geschreven, over een scala aan wetenschappers die iets bedachten dat buiten de orde van het gebruikelijke denken lag. Ik heb die syllabi nog altijd in de kast liggen, vergeeld en gekreukt, maar niet minder dierbaar. Deze colleges kregen we in het tweede jaar, 1986. Later, toen ik Theorie en Geschiedenis van de Bewegingswetenschappen als hoofdvak studeerde, volgde ik ook nog een werkgroep wetenschapsfilosofie bij Onno Meijer. Dit keer in een kleine groep, en syllabi nu, maar met literatuur van wetenschapsfilosofen zoals Popper, Kune, Lakatos, Hacking. Over ieder boek moesten we een paper schrijven. Aan ideeën ontbrak het me nooit. Tijdens een van die bijeenkomsten besprak Meijer mijn werkstuk. De gedachtegang vond hij boeiend, maar het stuk was slecht geschreven. 'Laat je het wel eens aan iemand lezen' vroeg Meijer. Ik antwoordde bevestigend. 'Door wie?' 'Door een vriend die timmerman is', antwoordde ik. 'En wat vindt hij er van?'. 'Hij snapt het al na regel drie niet meer'. 'Nou, trek je daar dan ook eens wat van aan', antwoordde Meijer op de hem gebruikelijke bijna achteloze manier. Gelijk had hij, heb ik in de loop van de jaren geleerd. De lezer is koning. |
