Column
Psychomotorische therapie als merknaamPsychomotorisch therapeuten zijn bang dat het rare begrip vaktherapeut hun eigen beroepsnaam gaat vervangen. En dat terwijl de beroepsnaam, en meer nog de afkorting PMT een bekend merk is in de GGZ. Onlangs was ik bij een symposium over de geschiedenis van de psychiatrie. Het beroep van psychiater werd door middel van verschillende historische onderzoeken belicht. Beroepenstrijd alom. Van psychiaters met klinisch psychologen, van analytici met biologische vakbroeders. Zo heb ik de naam psychomotorische therapie altijd begrepen. Als uitkomst van een beroepenstrijd. Door het begrip bewegingstherapeut te verlaten, afstand te nemen van associaties met fysiotherapie, lichamelijke opvoeding, bewegingsonderwijs. Aanschurken tegen de in de jaren zeventig o zo populair wordende psychotherapeut. Al vaker bedacht ik dat de naam ook wel eens ‘gestolen kon zijn’. Albert Pesso, bekend van de Pesso Boyden therapie, een vorm van lichaamsgerichte therapie, noemde zijn therapie in de eerste dagen in de jaren zeventig ook al ‘psychomotor psychology’. Kenden de bewegingstherapeuten de Pesso therapie? Jawel, die kenden ze. Ton Krol, ooit voorzitter van de PMT schreef een artikel over de Pesso therapie in het laatste tijdschrift voor bewegingstherapie. En toen veranderden de bewegingstherapeuten ineens van naam. Evenals het tijdschrift. En in de eerste editie van het Tijdschrift voor Psychomotorische therapie, verscheen opnieuw het artikel van Krol. Toeval dat de bewegingstherapeuten deze nieuwe naam hadden gekozen? Een poging tot concurreren en stelen van een merknaam? Heel onlangs las ik een nieuwsbrief van de danstherapeuten in Nederland. Danstherapeuten doen heel veel moeite om een zelfstandige beroepsgroep te worden, nu hun moedervereniging van de creatief therapeuten gaat ontvlechten. Danstherapie. Er is ook een verwante stroming van bewegingsexpressie therapie. Die vinden het begrip dans te nauw. Ze lijken ook ouder te zijn dan de danstherapeuten. Bovendien hadden ze ooit een andere naam. Ik citeer: De Voortgezette Opleiding Bewegingsexpressie-therapie, sinds 1991 verbonden aan de Fontys Dansacademie te Tilburg, bestaat sinds 1973 en is opgericht door de Israelisch-Nederlandse danser, choreograaf en dansdocent Dan Heiman in samenwerking met Rien Sprenger (andragoog en dramadocent) en Hans Schroots (psycholoog). Dan en Rien gaven ook les aan de toenmalige 'Akademie voor Expressie door Woord en Gebaar' te Utrecht. Dan Heiman had een opleiding danstherapie gedaan aan de afdeling Psychomotortherapy van het Medical College van New-York, en slaagde er (na een try-out jaar) in 1973 in de 'Opleiding voor Psychomotortherapie' te starten in zijn 'Art of Movement Studio' in Amsterdam. De benaming Psychomotortherapy was geïntroduceerd door de Amerikaanse danstherapeute Liljan Espenak: 'Psychomotortherapy is derived from the so-called 'Dance'therapy. Understanding 'Dance' in its deeper meaning of expressive movement, whether this movement be a threatening gesture of anger or a loving pat on the head of a child. (Espenak,1966)' Studenten aan de Opleiding voor Psychomotortherapie van Dan Heiman waren ervaren docenten dans, beweging/mime en dramatische vorming die die 'expressieve beweging' in therapeutische zin wilden leren hanteren. Toen rond 1975 de bewegingstherapeuten vanuit het Gymnologisch Instituut te Utrecht en vanuit de lichamelijke opvoeding (Roozendaal) zich ook 'Psychomotorisch therapeuten' zijn gaan noemen, is de 'Opleiding voor Psychomotortherapie' na lang wikken en wegen herdoopt tot 'Opleiding voor Bewegingsexpressie-therapie'. Want de term 'danstherapie' werd als te beperkend gezien. Over succesvol concurreren gesproken en het stelen van een merknaam. |
