Persoonlijke ervaringen

Het moet mijn lijf uit

Ik ben in een psychiatrische kliniek opgenomen geweest, zonder dat er duidelijk was was er speelde.
Het is duidelijk geworden dat ik traumatische ervaringen heb opgelopen toen ik nog geen 4 jaar was.
Dit is even in t kort een tipje over mijn leven.

Ik ben altijd een stil kind geweest, die moeilijk contacten kon maken.
Uiteindelijk werd ik als in de leeftijd van 47 opgenomen.
Gelukkig waren er non-verbale therapiën. Ik kon me niet uiten, en spreken, vragen stellen. Zeg maar het hele scala van sociale vaardigheden leek me totaal onbekend als het met mezelf te maken had.
Lichaamsbesef, behalve dat ik handen en een hoofd heb, was er niet.

De pmt, die daar aanwezig was was op muziek en op een dansante manier. noem het maar een warming -up, door te beginnen met het bewegen op muziek.
Niets uit hoeven leggen met woorden, maar bewegen met het lichaam.
Opdrachten om contacten met de groepsgenoten te maken, daarin keuzes te maken zonder dat het op die manier benoemd werd.Maar waar ik achteraf begrijp dat dat de bedoeling was.
Opdrachten om elkaar te vertrouwen, grenzen te bepalen, in je kracht te komen etc.
Het naarste vond ik dat je als afsluiting je ervaringen moest verwoorden.
Dat gaf mij een enorme spanning. Ik ga binnenkort, na 5 jaar weer met PMT beginnen en hoop zo nog meer heftige trauma's te kunnen verwerken.
Inmiddels heb ik wel lichaamsbesef. Gelukkig wel.

In mijn gedachten is het altijd zo geweest, dat ik zei: HET MOET MIJN LIJF UIT.

helaas moet er nog meer uit, en sprekend lukt me dat niet in voldoende mate.
En er is de mogelijkheid tot PMT én ik kan er nu wel om vragen. Want ook de sociale kant heeft zich door het mogen en kunnen bewegen, en dat ook daadwerkelijk kunnen doen tijdens de eerste pmt therapie, ontwikkeld.

Naam bekend bij de redactie

Lichaamsgerichte psychomotorische therapie

Ik ben een cliente van een therapeute die lichaamsgericht werkt.
Mijn ervaringen met aanrakingen zijn voor mij vooral negatieve ervaringen geweest. Jarenlang ben ik seksueel misbruikt geweest. Aanrakingen waren hierbij pijnlijk, vernederend en beschamend. Mijn lichaam huiverde van die aanrakingen. Er waren soms momenten dat ik uit mijn lichaam stapte om die aanrakingen niet te kunnen of moeten ervaren. Van de andere kant hunkerde mijn lichaam naar aanrakingen. Ik had als kind behoefte aan die armen om me heen. Handen die me streelden. Die me troostten.
Helaas hadden mijn ouders het vermogen niet om me die troost te geven. Aanrakingen waren taboe en even lekker knuffelen was er niet bij. Ik heb dus niet kunnen ervaren dat aanrakingen ook fijn kunnen zijn. Aanrakingen waren voor mij slechts bedreigend. Ik had de behoefte aan aanraking samen met mijn gevoel dan ook in me opgesloten. Dit maakte ook dat ik mezelf niet meer durfde aan te raken. mijn lichaam had zich ook voor dat gevoel afgesloten. Het was ook onmogelijk om maar enige liefde voor mezelf te voelen. Mijn lichaam was als het ware geen onderdeel van mezelf. Het was slechts een omhulsel.
Ook anderen liet ik niet toe om me aan te raken. Zelfs als er slechts een hand op mijn schouder gelegd werd, schrok ik en kromp in elkaar. Alhoewel er natuurlijk ook momenten waren dat ik verlangde naar lichamelijk contact, in welke vorm dan ook, lukte het me toch steeds, door negatief over mezelf te denken, deze verlangens om te buigen naar afwijzing. Immers... het was toch ook mijn schuld dat die aanrakingen bij mij gebeurd waren. Ik was er ook van overtuigd dat aanrakingen altijd gepaard gingen met een seksuele bedoeling.
Dit alles leidde er naar dat ik een muur om me heen gebouwd had. Achter die muur zat iemand, ik dus, die onzeker, gevoelloos, maar ook erg alleen was. Alleen, omdat ik mijn innerlijke, het verloren kind, ook had verborgen. het kind dat riep om aandacht, liefde en warmte. het kind dat gehoord wilde worden. Ik liet of kon het niet toelaten. Mijn gevoelens voor warmte, liefde en aandacht waren als het ware bijna "dood".

Op een gegeven moment in mijn leven ben ik vastgelopen. Ik kon het verleden, alleen, niet meer aan en wilde zelfs dood. Ik ben toen bij het RIAGG beland. Er volgde een periode van jarenlange begeleiding. Praten en nog eens praten. Zelfs een anderhalf jaar lange dagbehandeling. Deze gesprekken hadden verstandelijk gezien wel degelijk een goede invloed op mij gehad maar ik mistte iets. Mijn werkelijke gevoelens bleven verborgen zitten. Gevoelens die steeds meer en meer in botsing kwamen met het verstandelijke. Na een omweg ben ik uiteindelijk terechtgekomen bij mijn huidige therapeute.
Eerlijk gezegd had ik bij aanvang van deze therapie geen enkele notie van de wijze van de therapie. Mijn eerste ervaringen met lichaamsgerichte therapie waren voor mij soms ook wel verwarrend. Echter diep van binnen zat er toch iets van, als haar armen om me heen lagen en me streelden, van dit is waar ik mijn hele leven naar op zoek ben geweest. Ik kon en mocht er steeds meer en meer voor openstaan. Ik mocht proeven aan de ervaring dat aanrakingen ook fijn mochten en konden zijn. Aanrakingen die ervoor zorgden dat mijn verborgen gevoelens als het ware naar buiten gestreeld werden. Door de geborgenheid en warmte die de omhelzingen me boden voelde ik me ook veilig. Ik mocht en kon ook dingen naar buiten brengen.
Wat jarenlange gesprekstherapie niet gelukt was, was in enkele maanden door de lichaamsgerichte therapie wel gelukt. Ik durfde weer te voelen. En alhoewel het soms erg zwaar en moeilijk was, is het de aanzet geweest om me een beter mens te voelen. Een mens met gevoelens. Een mens met liefde in zich, niet alleen naar anderen toe maar ook naar mezelf.

Het negatieve beeld, dat sommige hebben, van dat aanrakingen niet passen in een therapeutische relatie klopt helemaal niet. De aanrakingen in deze relatie zijn zo puur, zo menselijk dat de grens van het onaanvaardbare nog ver weg ligt. Ik voel bij mijn therapeute dat deze aanrakingen vanuit haar hart komen en dat maakte het voor mij ook veilig. Er is voor mij, op deze manier, een nieuwe wereld opengegaan. Ik kan, ook naar anderen toe, een opener houding aannemen zonder gedachten van argwaan over evt. bijbedoelingen. Met minder angst voor aanrakingen. Het heeft voor ruimte gezorgd waarin ik weer van een ander en van mezelf kan houden. Ik durf dit ook toe te laten zonder houden van met seksualiteit te associeren. Want houden van was voor mij toch wel, het moeten bevredigen van iemand zijn lusten. Als je aan die voorwaarde voldeed kon iemand pas van je houden. Fout dus!!!!
Lichaamsgerichte therapie heeft als het ware, met een zwaar woord, mijn leven gered. Er zijn weer toekomstperspectieven en ik voel me bijna een compleet mens.

Een dankbare cliente.

Naam bekend bij de redactie

Psychomotorische kindertherapie

Ervaringen van een moeder

7 1/2 is ze, onze dochter Sabine en ze is een vrolijke, enthousiaste spring-in-het-veld. Altijd geweest. Een temperamentvolle dame, Kaketootje met de retteketet, zo noemen we haar. Omdat ze nooit stil kan zitten, altijd kwebbelt en bruist van de energie. Direct na haar geboorte tilde ze haar hoofdje op en keek met grote ogen de wereld in. Het liefst bleef ze kijken, elke minuut naar iets anders. Concentratie is nooit haar sterkste punt geweest. En dat veranderde ook niet naarmate ze ouder werd. Ze bleef nieuwsgierig én ongeduldig. En ze had regelmatig driftbuien. Niet dramatisch, elk kind heeft er wel last van. Het bleef ook beperkt tot thuis. Buitenshuis was Sabine een toonbeeld van goed gedrag, maar in een vertrouwde omgeving, kon ze van het ene op het andere moment volledig over haar toeren raken. Van collega-ouders kreeg ik allerlei goedbedoelde adviezen: negeren, strenger aanpakken, duidelijkere regels... Maar dat hielp niet. Ze werd alleen maar nóg hysterischer. Geduld en positieve aandacht, dat hielp. En daarmee zouden we zijn doorgegaan, als de school niet aan de bel had getrokken. Men maakte zich zorgen over Sabine: haar motoriek was niet in orde en concentratie was een probleem. Bovendien lag haar leesniveau ver beneden het gemiddelde, terwijl ze thuis moeiteloos een bovengemiddeld niveau las. Iets klopte er niet. Moeite met de coördinatie van links en rechts, gebrek aan concentratie, emotioneel onstabiel... Het leek erop alsof onze dochter 'uit balans' was.

Ik sprak erover met mijn man die op dat moment achter de computer zat. Hij tikte in de zoekmachine van internet 'motoriek' in en kwam terecht op een site met informatie over psychomotorische kindertherapie. Een therapie die op het lijf van onze dochter geschreven leek. Een verdere speurtocht over internet en een oproepje op de PMT Info Site leverden heel veel behulpzame mensen op én een therapeut op redelijke afstand. Een paar weken voor de zomervakantie begon Sabine bij een vrijgevestigd PMT-er. We spraken af dat we na vijf sessies zouden evalueren. Eerlijk gezegd zag ik het halverwege de rit niet meer zitten. Sabine kwam thuis met enthousiaste verhalen over hutten bouwen en tikkertje spelen, maar ik zag niet in waarom ik daarvoor fl. 90,- moest betalen én op en neer naar een andere plaats moest rijden om daar een uur in een wachtkamer door te brengen. Goed, het ging meteen al veel beter met Sabine, maar dat kon toch niet het resultaat zijn van drie keer therapie? Ze had ook een andere juf en was natuurlijk, na de zomervakantie, uitgerust aan een nieuw schooljaar begonnen. Op het moment van het evaluatiegesprek had ik me eigenlijk voorgenomen om met de therapie te stoppen. Maar tijdens het gesprek veranderde ik van gedachte. In een uur tijd leerde ik mijn dochter beter kennen dan in de afgelopen 7 jaar. Dingen die heel herkenbaar waren, kregen opeens een nieuwe context. De 'gebruiksaanwijzing' die bij de bevalling niet was ingesloten werd alsnog nageleverd.

Inmiddels zijn we een half jaar verder en Sabine zit duidelijk lekkerder in haar vel. Een positieve verandering die zich als een wonderbaarlijke gedaantewisseling direct na het starten van de therapie heeft voltrokken. Niet alleen thuis, ook op school zijn haar resultaten met een opvallend grote sprong vooruit gegaan. En daaruit mag waarschijnlijk de conclusie worden getrokken dat Sabines gedrag niet alleen lastig was voor ons, maar dat het vooral een probleem was voor haarzelf. Door te beginnen met PMT ontdekte ze dat haar problemen serieus werden genomen en dat er iemand is, speciaal voor haar, om haar te helpen. En wij als ouders begrijpen nu beter wat er in dat hoofdje rondgaat, we herkennen het en zien onze eigen karakters weerspiegeld in ons kind. En daarmee heeft de therapie niet alleen een nieuw licht geworpen op onze dochter, maar ook op onszelf en de manier waarop we met onze kinderen omgaan. Het geeft een nieuwe dimensie aan opvoeden. Opvoeden is nu leuker dan ooit!

Sylvia

Mijn ervaring met PMT

Mijn allereerste ervaring met PMT was in de Viersprong, een therapeutische gemeenschap. Daar was het een van de vele onderdelen van therapie en ik had er niet zoveel aan. Ik was er te goed in om te doen alsof, was er te goed in om alles wat bedoeld was me te helpen buiten te houden. En doordat we met de hele groep deelnamen, negen mensen dus, was het voor mij feitelijk te ongericht.
Vele jaren daarna was ik klaar met gesprekstherapieen. Ik had allang gemerkt dat ik daar veel praatte maar erg weinig zei. Eigenlijk had ik de hoop opgegeven, ik moest het blijkbaar doen met wat ik had en dat lukte een tijdje vrij aardig. Anderen, geliefden, waren verbaasd om te horen dat ondanks de uiterlijke schijn er nog heel wat ellende zat. Maar het leek heel wat, dat moet ik zeggen!

Maar toen kwam ik in een hele zware depressie terecht. En de maat was vol, het was dit eruit of ik eruit. Wat het dan was wat er uit moest, geen idee, maar zo wou ik niet verder. Maar ik wilde geen gesprekstherapie meer, dat was zeker. Bij het Riagg kreeg ik een aanbod...van gesprekstherapie, dat ik dat niet wou was hun zaak blijkbaar niet. Via een ex-behandelaar kwam ik in de alternatievere hoek terecht, bij primal scream bijvoorbeeld (dan gaat er iemand op je liggen en dan moet je schreeuwen, dat klonk heel bevrijdend, maar dat was maar beter van niet, in verband met het op elkaar liggen en mijn zwangerschap!). In ieder geval, via via kwam ik terecht bij een PMT-er met een eigen praktijk. Ze klonk heel aardig en we hebben een afspraak gemaakt, maar een aantal dagen ervoor heb ik hem weer afgezegd, ik was ZO bang! Want klaar met gesprekstherapie wil nog niet zeggen dat je er klaar voor bent om het op een andere manier wel te doen! Maar een aantal maanden later liep de nood zo hoog op en zag ik geen andere middelen meer en heb ik opnieuw een afspraak gemaakt en ... niet afgezegd!

Vanaf het begin af aan klikte het heel goed. Ze was vol geduld voor mijn verhalen en mijn angsten. Het heerlijkste was dat ik bepaalde wat er gebeurde. Zij stelde bijvoorbeeld een oefening voor waarbij het angstzweet me uitbrak, en als ik dat dan zei, dan deden we die oefening niet, of in aangepaste vorm. Of soms kwamen we er op uit dat die oefening toch gedaan werd, maar alles binnen wat IK wilde en aankon. Voor het eerst sinds ik in behandeling was (dat was toen ook al 8 jaar), werd IK serieus genomen, werden mijn angsten en grenzen serieus genomen.
We deden allerlei verschillende oefeningen. Puur lichamelijke oefeningen, om mijn kracht te leren kennen en te durven gebruiken. Zoals bijvoorbeeld dat we met onze ruggen tegen elkaar gingen zitten en dan maar duwen. Lichamelijke oefeningen die me duidelijkheid gaven over wat ik voelde, zelfs eigenlijk DAT ik iets voelde. We deden bv. een oefening met onze handen. Zij legde haar handen met haar palmen op mijn palmen, met de ruggen tegen mijn palmen, met de ruggen tegen mijn ruggen en mijn handen tussen de hare en haar handen tussen de mijne. Tot mijn grote verrassing voelde ik daar verschillen tussen. Ik had eerlijk echt waar niet gedacht dat dat belangrijk was, dat ik daar verschil tussen voelde (en ook MOCHT voelen). Of een andere keer, dat ze tegenover mij ging zitten met haar gezicht naar me toe en met haar rug naar me toe, daarna naast me en daarna achter me. Ik wist niet wat ik daarmee moest. Bij mijn vraag om uitleg zei ze over tegenover met zitten met haar gezicht naar me: dat kun je veilig vinden omdat je mij kunt zien en weet wat ik doe, maar je kunt het bv. ook bedreigend vinden omdat ik jou ook kan zien. En tegenover me met haar rug naar me toe: dat kun je veilig vinden omdat ik jou niet zie, maar je kunt je ook (tegelijkertijd) afgewezen voelen. Zo gaf ze allerlei aanwijzingen voor wat ik zou kunnen voelen maar het vertelde me ook dat ik al die dingen ook MOCHT voelen, door elkaar en tegelijkertijd of apart van elkaar, dat mocht allemaal.
We deden ook geleide-fantasie-oefeningen. Dan deed ik m'n ogen dicht en vertelde zij een verhaal wat ik voor me zou kunnen zien. Een keer bijvoorbeeld dwarrelden er allerlei verschillende dingen door m'n hoofd, het was heel chaotisch en ze zei je kunt je voorstellen dat je een grote kluis hebt waar je alles indoet waar je op dit moment even niet mee bezig wilt zijn. En hup, daar stond ik bij een manshoge zwaar metalen kluis met een grote schep van alles naar binnen te scheppen. Mijn fantasie bleek zeer ondernemend te zijn, echt een van de plezierigste ontdekkingen van die therapie!
Daarnaast heb ik ook getekend en nog wat andersoortige oefeningen, dus het was heel veelzijdig en divers.

Alles bij elkaar heb ik door deze therapie mezelf heel goed leren kennen. Ik wist eigenlijk bitter weinig van mezelf, bestond ook voor mezelf voornamelijk uit buitenkant. Ik zie het een beetje alsof ik nu een stadsplattegrond van mezelf heb. En door de constante aanmoediging en waardering van mijn therapeute ben ik mezelf ook gaan waarderen, zodat ik nu kan zeggen dat ik om mezelf geef en ook kan geloven dat anderen om me geven. Ik hoef niet meer op zoek naar de waardering van anderen, ik hoef niet meer de bevestiging van anderen dat ik mag bestaan, want die toestemming heb ik mezelf gegeven.
Het is een heel enge therapie, in ieder geval om er aan te beginnen, omdat het zo'n geheel andere manier van benaderen is, waarvan ik niet wist hoe ik me daartegen moest wapenen, zoals ik mezelf tegen woorden kon wapenen. De bescherming die ik had opgebouwd had een zwakke plek en die werd in deze therapie aangesproken. Het vergt heel wat moed vind ik zelf nog steeds om toch de stap te zetten deze therapie te doen. Ik ben blij dat ik die moed had, want mijn verleden ligt nu achter me en een mooie toekomst voor me en ik weet niet of ik dat zonder deze therapie wel had kunnen zeggen.

Laura