Gastauteur PMT Info Site
Reactie uit Vlaanderen
Dr. Michel Probst
De psychomotorische therapeuten uit Vlaanderen wensen de psychomotorische therapeuten uit Nederland proficiat met hun PMT-Info Site. In Vlaanderen wordt deze PMT-site door de Vlaamse Vereniging van Psychomotorische therapeuten gepromoot, door de leden frequent bezocht en met veel lof besproken. De column is in onze ogen de ziel van deze infosite. Het doet de lezer reflecteren over de PMT en de plaats van de PMT in de hulpverlening.
De column over boeken over psychomotorische therapie (mei 2001) kreeg mijn speciale aandacht niet zozeer omdat ik mederedacteur van het besproken boek ben, maar eerder vanuit een interesse voor alles wat in ons vakdomein geschreven wordt.
Het trof mij dat J. De Lange het nieuwe boek 'Ontwikkelingen in de psychomotorische therapie' vergeleek met 'het dunnetjes overdoen van Movement therapy across the life span' en het boek beschreef als een 'update'. Ook zijn opmerking over groepstherapie ontging mij tenzij deze term in Nederland een andere lading heeft. Volgens mij zijn deze statements te negatief en te ongenuanceerd gekleurd. Ook vele collega's hebben zich geërgerd aan de berichtgeving die als minachtend en zeer tendentieus omschreven werd. Sommigen vroegen zich zelfs af of de redactie van de infosite het boek wel had gelezen en welke de onderliggende redenen waren waarom dit boek in een negatief daglicht werd geplaatst. Maar vermoedelijk heeft de lezer van PMT Info Site geen boodschap aan zulke reacties vandaar dat ik gepoogd heb om naar aanleiding van deze bespreking een aantal algemene bedenkingen te formuleren.
Ik stel me immers de vraag of het wel correct is om deze twee boeken te vergelijken. De beweegredenen, de uitgangspunten en de doelstellingen van beide boeken zijn volgens mij totaal verschillend. Zowel wat betreft inhoud als wat betreft concept zijn beide boeken niet vergelijkbaar. Ik ontken niet dat een aantal hoofdstukken uit het nieuwe boek een update is van wat in het werkveld bestond. Het boek Movement therapy was ook maar een vertaalde bundeling (en in sommige hoofdstukken een update) van wat ooit in Bewegen en Hulpverlening in de jaren tachtig verscheen. Met het boek Ontwikkelingen in de psychomotorische therapie wilden we Herman Van Coppenolle erkentelijk zijn voor het gepresteerde werk in de psychomotorische therapie in Vlaanderen. Terzelfdertijd vulden we ook een leemte op die de laatste jaren was gegroeid. Er was in Vlaanderen vraag naar een (beknopte) 'state of the art' van de diverse therapeutische interventies die momenteel gangbaar zijn in de psychomotorische therapie. Onze bibliotheken puilen immers nog niet uit van boeken over PMT in (volwassen-) psychiatrie. Het doel was de lezer (studenten in opleiding, beginnende en ervaren psychomotorisch therapeuten, directies en overheid) een beeld te geven over wat de psychomotorische therapie is, welke de mogelijkheden van (groep-) psychomotorische therapie bij verschillende psychiatrische ziektebeelden zijn en concrete informatie en richtlijnen te verschaffen rond een aantal therapeutische interventies.
Het boek geeft geen sluitend antwoord op al deze verschillende vragen. Maar in een tijdperk waar therapeuten steeds meer naar kookboekoplossingen smeken, wilden we de lezer dwingen tot nadenken over de te voeren strategie.
De tweede aanmerking handelt over de term 'update' en of updating al dan niet negatief is. Is het niet utopisch te denken dat er in de PMT op korte termijn iets wezenlijk nieuw over PMT zal verschijnen. Moeten we al niet blij zijn dat er een update is, hoe klein of hoe beperkt die in bepaalde gevallen ook mag zijn? Een update betekent immers dat er sinds de laatste publicatie toch denkwerk en onderzoek steunend op ervaringen is verricht. Meer denkwerk, meer onderzoek en meer ervaring betekent toch vooruitgang. Is dit niet lovenswaardig?
Ten slotte wil ik ook opmerken dat het voor de plaats van de PMT in de gezondheidszorg daarenboven belangrijk is dat de overheid en de directies geregeld geconfronteerd worden met publicaties over ons vakdomein. Wij hebben als psychomotorisch therapeut in het verleden te veel nagelaten de kwaliteit van onze beroepsuitoefening zichtbaar en inzichtelijk te maken voor belanghebbenden en geïnteresseerden.
De opmerking over de alertheid van de redacteuren is een terechte opmerking. Maar door juist Bosscher en Dröes uit te nodigen wilden we als Vlaming een aanzet geven om de band met Nederland aan te schroeven. Aan de andere kant zijn een aantal van onze Nederlandse collegae ook niet altijd even alert over de bijdragen van Vlaamse collegae. Het is daarom dringend dat de Nederlandse en Vlaamse psychomotorisch therapeuten nog meer naar elkaar zouden toe groeien. In het verleden werden zulke stappen genomen maar de laatste jaren zijn de samenwerkings-verbanden zeer beperkt. Is het niet hoogtijd dat we aan dezelfde koord trekken en zorgen voor een meer gestructureerd overlegplatform? Moeten we niet nadenken over een handboek of een basisboek psychomotorische therapie met als subthema observatie, evaluatie en therapie? Ik ben bereid om hieraan mee te werken. Wie voelt zich geroepen om mee aan de kar te trekken?
Over de auteur:
Dr. Michel Probst
Psychomotorisch therapeut Universitair Centrum Kortenberg
Universitair docent K.U.Leuven, Faculteit Lichamelijk Opvoeding en Kinesitherapie
Departement Revalidatiewetenschappen &
Arteveldehogeschool Gent, Opleidingseenheid Kinesitherapie.
Naschrift redactie:
De reactie van Micel Probst op de column van J. de lange werd oorspronkelijk als persoonlijke e-mail aan de auteur gestuurd. Op verzoek van laatstgenoemde bewerkte Probst zijn e-mail tot column. Onderstaand bericht is de reactie van J. de Lange op de e-mail van Michel Probst (dd.3-6).
'Beste Michel, bedankt voor je reactie op mijn column. Een goede verhouding van kritiek en instemming. Ik hoop niet je beledigd te hebben hier en daar, want dat is niet mijn bedoeling, zeker niet omdat je zelf mij het boek toestuurde. Je zult begrijpen dat ik alle literatuur omarm die verschijnt over PMT. Mijn plagerige toon was eigenlijk ingegeven doordat ik naast de artikelen in jullie boek ook zo graag eens andere auteurs en onderwerpen had gezien.
En ja, graag was ik hier een daar gedetailleerder geweest, maar het ontbreekt ook mij dikwijls aan tijd. Wat die groepstherapie betreft: ik ken eigenlijk geen publicatie die wat meer systematisch de techniek van pmt als groepstherapie beschrijft. Terwijl wij allemaal zo intensief met groepen werken.
Mag ik je brief volgende maand op de site plaatsen, als reactie op mijn column? Dan brengen we jullie boek nog eens onder de aandacht en corrigeren we mijn dwalingen.'
met hartelijke groet,
Jan
