Gastauteur PMT Info Site
Raakvlak of breukvlak?
Over CT-dans en PMT: het vervolg op een discussie....*
Albert Berman
Dat ik een voorstel doe om de plek van danstherapie te bespreken, is omdat ik me zorgen maak over de toekomst van danstherapie als zelfstandige richting. En het komt toch niet helemaal uit de lucht vallen, lijkt me. We zien al een tijdje dat creatieve therapie dans de boot mist als het gaat om bijvoorbeeld onderzoeken van het Trimbos Instituut en aandacht op vaktherapeutische studiedagen. De inbreng van muziek, beeldend en drama zijn dan vanzelfsprekend, maar die van dans niet, helaas. En dit 'helaas' zeg ik met overtuiging, omdat inhoudelijk gezien danstherapie veel kwaliteiten en mogelijkheden heeft. De twijfel in mijn column over het zelfstandig voortbestaan van dans is ontstaan vanwege de kleine omvang van de beroepsgroep (juni 2001: 30 leden), en de problemen met het vinden van dansbestuursleden. Nu is er gelukkig weer een enthousiast bestuur, en ik hoop dat dit de danstherapeuten kan wakker schudden. Ik benadruk daarom graag, dat de discussie omtrent een of andere vorm van aansluiting pas actueel wordt als de danstherapie beroepsgroep er nìet in zou slagen om zich beter te profileren en meer leden aan te trekken.
In dat geval zou het verstandig om te overwegen of danstherapie niet onderdeel zou kunnen worden van een grotere beroepsgroep, als specialisatie. De andere creatieve therapieën lenen zich daar niet voor, omdat hun invalshoek totaal verschilt van die van danstherapie. Weliswaar gebruikt danstherapie vaak muzikale, beeldende en dramatische elementen (en wekt zo een sterk integratief karakter), maar naar deze elementen wordt in therapeutisch opzicht niet gekeken. Onder de creatieve therapie-paraplu heeft danstherapie echt een eigen plek. Maar als je onder de paraplu van de vaktherapieën kijkt zie je iets anders. Net als bij pmt is bij danstherapie beweging de centrale invalshoek (zie beroepsprofiel creatief therapeut dans). Marije Toussaint ziet essentiële verschillen tussen de uitgangspunten van psychomotorische en danstherapie. Ik zie die niet. Het begrip psychomotoriek is op zichzelf neutraal, en biedt ruimte aan dans als een legitieme invulling. Pmt bestaat uit diverse stromingen. Er is lichaams- en bewegingsgeoriënteerde pmt en daarbinnen wordt gebruik gemaakt van bijvoorbeeld pessotherapie, haptonomie en de integratieve bewegingstherapie van Petzold.
Maar zelfs wordt op de pmtinfosite in het kader van pmt-opleidingen genoemd: de danstherapie-opleiding in Sittard, de dansacademie in Rotterdam, en de bewegingsexpressietherapie in Tilburg. Dit geeft mijns inziens al aan dat de psychomotorische therapie geen belemmeringen heeft voor danstherapie. Bij een opname van danstherapie binnen de kaders van de pmt hoeft er dus niets van het creatieve karakter van danstherapie verloren te gaan. Natuurlijk lijkt de cultuur van de pmt anders dan die van de creatieve therapie. Maar dat is nu juist waarom we naar elkaar willen toegroeien. Wij kunnen veel leren van hun 'oefencultuur' en zij van onze 'creativiteitscultuur'. Alleen dan kunnen we gaan spreken van de eenheid die vaktherapeuten in de toekomst moeten gaan vormen, om samen sterk te staan in de woelige wereld van de gezondheidszorg.
*Zie ook gastauteurbijdrage van februari 2001.
Albert Berman is sinds juni 2000 bestuurslid van de NVKT, de beroepsvereniging van creatief therapeuten. In de afgelopen jaren was hij redactielid van het tijdschrift voor Creatieve Therapie en organiseerde symposia, o.a. over 'Inspiratie' en 'Angst en Verlangen'. Albert is als muziektherapeut verbonden aan de Symfora Groep te Amersfoort, in de kortdurende en voortgezette behandeling van volwassen psychiatrisch patiënten. Hij hield diverse lezingen op internationale congressen, en in april dit jaar geeft hij een workshop op het Vijfde Europese Muziektherapie Congres in Napels over 'Humor en onverwachte interventies in muziektherapie'.
Reacties kunnen gestuurd worden naar berman@planet.nl
