Gastauteur PMT Info Site
Een vreemde eend in de bijt?
Verslag van een beeldend therapeut op bezoek bij het symposium 'Het getraumatiseerde lichaam en de PMT' (8 maart 2002), faculteit bewegingswetenschappen, V.U. Amsterdam
Gisela van Sprang
5 dagen voordat ik naar deze dag ging, moest ik nog overleggen met mijn afdelingshoofd of ik er heen mocht. Ik was, als beeldend therapeut, enigszins gegeneerd om te vragen of ik geld danwel tijd kreeg om naar een PMT-symposium te gaan.
Dus zat ik goed voorbereid af te wegen wat nou de overeenkomsten waren tussen PMT en Creatieve Therapie beeldend. Uiteindelijk heb ik deze aanvraag slim omgebogen naar :deelname aan een specifiek Vaktherapie-symposium. En aangezien je niet veel van deze specifieke symposia hebt........
Omdat ik wel toe was aan wat 'voeding' en ik geïnteresseerd was in het thema trauma, mocht ik gaan als vertegenwoordiging van het team. Naast de PMT-er uit het team.
Daar stond ik dan tussen meer dan 200 andere vaktherapeuten; allemaal onbekende gezichten. Een beetje ongemakkelijk, dat wel. Voor de PMT-ers was het een soort reünie op de faculteit bewegingswetenschappen. Zelf heb ik kort gesproken met mijn PMT-collega, die zich daarna stortte op het weerzien met oud-studenten.
Ik was erg benieuwd naar reacties van anderen, die ik vertelde dat ik beeldend therapeut was. 'O ja, we zijn binnenkort toch één vereniging! '
Verder heb ik de boel heerlijk geobserveerd en geconstateerd dat wij als NVCT, er veel mannelijke collega's bij krijgen (ongeveer 70 % was man, bij de CT is dit ongeveer 20%)
Ook lag de leeftijd gemiddeld hoger dan op een NVCT-symposium: PMT heeft zijn roots al verder in het verleden liggen.
Opvallend was dat ik vooral naar de verschillen zat te zoeken, terwijl ik juist hier naar toe ging met het idee dat er veel overeenkomsten zijn tussen PMT en CT. Door de sprekers in de ochtend werd ik alsnog hierin bevestigd. Met cliënten met een trauma moet je vooral iets actiefs DOEN en ervaringsgericht bezig zijn.
Wat ik heerlijk vond, was de duidelijke taal die er gesproken werd met (wetenschappelijke) onderbouwing, zonder al te veel geneuzel met cijfertjes en grafiekjes over onderzoeksresultaten.
Ook werd er veel aandacht besteed aan je eigen therapeutschap: waarom maak je de keuze om met deze doelgroep te werken en hoe herken je de signalen van secundaire traumatisering. Oftewel hoe kan je als therapeut goed voor jezelf blijven zorgen. Een prettig stuk zelfreflectie in een PMT-cultuur die zeker aansluit bij de NVCT.
Kortom een vijver waar het goed toeven is.
