Brieven uit....
Ervaringen van psychomotorisch therapeuten elders. Elders in de wereld of elders in de zin van binnen een andere instelling of plaats. We zijn op zoek naar jouw ervaringen! Mail naar de webmaster onder vermelding van 'brieven uit'.
- Hanneke van der Heijden in Argentinië Ervaringen tijdens het project Movimiento Como Terapia (2008).
- Erik Mertens uit België Voorstelling van mijn werking als pmt-er (2007).
- Ilse Michiels in Kenia bij het Maji Mazuri Children Centre (2007).
- María Hernández uit Venezuela over haar dagelijkse werk, Engelstalig (2001).
Hanneke van der Heijden
22 januari 2009
Anderhalve week ben ik inmiddels thuis. Het is nog steeds acclimatiseren, vooral door het vriezen, dat maakt een temperatuursverschil van 40 graden!
Verder begin ik al met me echt te vervelen, dus ik zal al snel een beslissing kunnen nemen over wat ik de komende tijd ga doen.
De laatste weken hadden Andrea en ik ons voorgenomen om nog meer te genieten dan wat we al deden in Jujuy. Puur om het besef dat we het daar echt naar ons zin hebben, een leven te hebben opgebouwd, vrienden hebben en iets nuttigs doen voor de maatschappij. Nu terugkijkend is het belangrijkste wat we in Jujuy hebben kunnen doen is onze vrije manier van zijn, het laten zien van genieten en the Joy of Movement. De mensen om ons heen zagen dat we dat niet alleen onder het werk ‘waren’, maar lekker altijd.
We kijken terug om een goede periode. Op de psychiatrische instelling hebben we tweemaal wekelijks bewegen met als doel Joy of Movement opgezet. Op de school Oscar Orias, voor moeilijk opvoedbare kinderen en ontwikkelingsproblematiek, hebben we voornamelijk aan het onderhouden van een goed (latijns)werkcontact gewerkt. De deelnemers van de intercambios zijn tevreden en blij met de ervaring van het ‘hebben’ van diverse handicaps en vooral de praktische kant van de cursus.
Ten slotte hadden we besloten op Appace in de snoezelruimte ons sponsorgeld te investeren. Ze hebben er een prachtige ruimte gebouwd. Maar het was er erg kaal en kil. Niet echt een omgeving om in te snoezelen. We hebben veel kinderen gezien die gebaat zijn met snoezelen. Daarom hebben we naast een cursus betreft snoezelen besloten ook de ruimte werkbaar te maken. We hebben geïnvesteerd in matjes, ambiance attributen als wolkjes, bomen en lichteffecten. De ruimte is erdoor aanzienlijk verbeterd, dus het snoezelen kan beginnen!
We hebben nog een aantal evaluaties te schrijven en foto’s te verwerken om in gedachten voort te leven in Argentinië. Daarna is het wachten op het maken van die ene beslissing om maar weer eens lekker terug te gaan…..
Bedankt voor het lezen en reageren op mijn Argentijnse belevenissen!
Groeten Hanneke
Hanneke van der Heijden
8 augustus 2008
Samen met Andrea ga ik op 16 augustus 2008 naar Jujuy in Argentinië. Jujuy is de armste provincie van Argentinië. Wij gaan daar een bijdrage leveren aan het nieuwe project Movimiento Como Terapia (Beweging en Therapie). Dit is één van de projecten van de Nederlandse organisatie Respo International (www.respo.org). Respo International heeft diverse succesvolle projecten opgezet die zijn uitgevoerd door studenten of afgestudeerden van de CALO van Windesheim in Zwolle, bijvoorbeeld in Ethiopië. Doelstellingen van Respo International zijn o.a. om tot 2010 5.000 mensen met een beperking op de instellingen in beweging te hebben gebracht en op 20 instellingen en sport- en beweegprogramma te hebben opgezet.
Overal in de wereld worden kinderen en jongeren met een beperking nog altijd apart geplaatst van leeftijdsgenoten zonder functiebeperking. Zowel in het onderwijs als in de vrijetijdsbesteding. Één van onze projectdoelen is kinderen met een beperking in Jujuy door middel van beweging en therapie te laten zien dat ze niet apart geplaatst hoeven te worden.
Andrea en ik zijn afgestudeerden van de BPT van Windesheim. We zullen 4 maanden aan het project in Argentinië werken. Mijn ervaringen zullen hier de komende maanden te volgen zijn.
Om beweging en therapie te kunnen bieden is divers materiaal nodig. Voorbeelden van materiaal kunnen zijn een betonveldje, een grote aangepaste schommel of materiaalboxen. Om deze materialen te realiseren is sponsorgeld noodzakelijk. Ik zou het helemaal geweldig vinden als je een bijdrage van 10 euro of meer wil schenken. Het bedrag is te storten op giro 402 ten name van ?Respo International Hanneke?. Ik ga er persoonlijk voor zorgen dat het sponsorgeld goed geïnvesteerd wordt.
Het verloop van het project is ook te volgen op: ww.respo.org. Indien je nog vragen hebt over het project neem dan gerust contact met me op.
Hanneke van der Heijden
Hanneke van der Heijden
22 september 2008
We zijn nu al een aantal weken in de provincie Jujuy (blauw in de uitsnede), dus tijd voor een projectupdate!!
Langzaamaan wordt alles steeds concreter en duidelijker binnen het project en hoe onze werkweek eruit gaat zien. Het programma ziet er goed uit, alleen een aantal onderhandelingen lopen echt heel erg moeizaam. Dat is zeer spijtig. Wij zijn blij dat Jaap en Truus(projectleiders/opzetters) hier nog zijn! Niet alleen voor de moeizame onderhandelingen, het helpt ook enorm om direct bij de goede connecties terecht te komen.
Wegens een taalbarrière, die overigens niet erg groot is, hebben we een tolk alias secretaresse. Haar naam is Gabriella. Ze vertaalt onze in het Engels geschreven stukken in het Spaans, regelt de afspraken met de instellingen en vertaalt tijdens de afspraken. We (gaan) werken op instellingen, zoals een psychiatrische instelling met volwassenen, school voor geestelijk gehandicapte kinderen en een school/dagverblijf met lichamelijk gehandicapte kinderen. Daarnaast geven we intercambio’s, waarvan aanstaande vrijdag de eerste al is en de laatste halverwege december. Deze instellingen en intercambio’s vallen onder de gemeente of onder de provincie. Met de gemeente valt erg goed samen te werken. Met de instellingen die onder de provincie vallen ook, alleen met de provincie zelf niet.
Onze doelstellingen betreffen voornamelijk teach to teach. Met name de physical teachers gaan onze manier van werken leren. Wel op verschillende niveaus. Dat ze teacher zijn wil niet perse zeggen dat een opleiding hebben gehad. Ze kunnen ook het neefje of nichtje zijn van iemand die al op de instelling werkt. Bovendien zijn ze hier gewend; wat we eenmaal kunnen doen we altijd. Daarnaast is doelen maken, plannen en organiseren er niet in te slijten (volgens voorgangers, behalve als het om feesten gaat naar ons inziens). De achterliggende gedachte is via teaching de kinderen met beperking te bereiken. Kortom genoeg te doen. Ik zal hieronder een van de instellingen, Appace, beschrijven en de opzet van intercambio’s.
Op Appace is het project begonnen. Het was een hele kleine instellingen en is met behulp van Jaap en Truus, maar vooral dankzij zichzelf, gegroeid tot wat het nu is. Een dagcentrum met scholing, bezigheid en therapie voor kinderen en volwassenen met een lichamelijke beperking op verschillende niveaus. De meest voorkomende aandoening op deze instelling is spasme. Wij gaan hier aan een drietal zaken werken. Namelijk met een groep begeleiden voor snoezelen, een groep begeleiden voor bewegen als therapie en daarnaast helpen we mee aan de zwembadcursus. We zijn niet direct met de kinderen zelf bezig. Indirect hopen we op deze manier veel voor de kinderen te kunnen betekenen. Op Appace zijn we één dag in de week. Op de andere dagen zijn we op andere instellingen met soort gelijke doelen.
Omdat een week maar vijf dagen heeft, waarin we toch zoveel mogelijk willen bereiken hebben we op vrijdag Intercambio. Dat houdt in dat special teachers, fysiotherapeuten, etc. naar ons toe komen. Zo bereiken we toch een grote groep mensen van verschillende instellingen, waar we niet allemaal naar toe kunnen gaan. Voor de eerste intercambio van de gemeente verwachten we 80 mensen. Een intercambio is bedoeld dat ze van ons kunnen leren door middel van theorie en activiteiten die we aanbieden, maar ook van elkaar. De bedoeling is dat ze zelf aan de slag gaan zodat de kinderen en volwassenen met een beperking bereikt worden en een beter leven krijgen.
We zitten nu nog vooral in de voorbereidingsfase. Deze week hopen we de laatste dingen te kunnen regelen en daadwerkelijk aan het werk te zijn. Voor nu is het erg leuk hier te zijn, ervaringen op te doen en te genieten van het lekkere weer!
Hanneke van der Heijden
21 oktober 2008
De werkzaamheden zijn in volle gang hier in Argentinië. Vandaag wordt er toch weer eens gestaakt, dus tijd voor een nieuwe project up-to-date weblog!
Onze weekplanning is helemaal duidelijk. De instelling is alleen: zouden we ooit een week hebben die volledig volgens de planning gaat? Wij gaan er vanuit van niet, want de Argentijnen zelf doen dat ook niet! Waarom zouden we het zelf wel doen? Ik zal een overzicht geven volgens de wekelijkse planning en gebeurtenissen….
Op de maandag en woensdag gaan we naar de psychiatrische instelling, Nestor Sequeiros. De patiënten herkennen ons en we worden dan ook uitgebreid gezoend en geknuffeld bij binnenkomst. Dat is hier cultuur, dus wij doen vrolijk mee, binnen onze Nederlandse grenzen natuurlijk! We hebben besloten hier op maandag en woensdag een gestructureerde bewegingsactiviteit aan te bieden. Met als doel zoveel mogelijk patiënten de Joy of Movement te laten beleven. De onderliggende gedachte is Movemiento Como Terapia, maar om daar mee te beginnen is te hoog gegrepen, dat is voor de volgende groep! Er zijn veel verschillende ziektebeelden en er is niet meer structuur dan dat de mannen en vrouwen gescheiden zijn. Laat staan dat de medewerkers met elkaar communiceren, laat staan dat ze allemaal van elkaar weten wie ze zijn. In het begin deden er weinig vrouwen mee aan de bewegingsactiviteiten. Het bleek dat de nurses ze liever op bed hielden. Daarom hebben wij een presentatie gehouden om meer duidelijk te creëren en de medewerkers te laten ervaren waarom beweging belangrijk is voor de patiënten. De presentatie was zeer geslaagd! Alle 10 aanwezige medewerkers waren heel enthousiast. Dit gaf meteen zijn uitwerking later op de dag, er waren meer vrouwen die deelnamen aan de bewegingsactiviteit. Het is een leuke plek om te werken waar veel bereikt kan worden, alleen al door een aantal simpele aanpassingen. Natuurlijk beginnen we rustig aan met veranderen. A) ze zijn niet zo van veranderingen, en B) rustig aan doen….het is in latino Amerika!
De dinsdagen zijn gepland voor Oscar Orias. Een school met kinderen met gedragsproblemen. Een openbare school, van de provincie. Dus als er ergens gestaakt wordt, is de school dicht! Helaas. Dat betekent dat we er nog maar twee keer zijn geweest dat er kinderen waren. Eenmaal hebben we verkiezingen gehouden voor de lentequeen en de tweede keer hebben we daadwerkelijk een groepje opgepakt die Arjan en Alyanne hadden opgezet. Erg jammer, we zijn benieuwd wat we hier daadwerkelijk kunnen bereiken deze periode...
Op de donderdagen zijn we op Appace. Een school en dagbesteding voor kinderen met een lichamelijke beperking, met name spasme. We zijn hier met verschillende activiteiten bezig. Zoals in de ochtend concentreren op alles wat te maken heeft met de nieuwe snoezelruimte. Van cursus volgen en geven tot zorgen dat de ruimte daadwerkelijk te gebruiken is, door bijvoorbeeld materialen te laten maken. In de avond richten we ons om de week op het geven van een zwemcursus. Het is de bedoeling dat de deelnemers leren om gehandicapten kinderen te leren zwemmen en vooral leren de Joy of Movement over te kunnen brengen. De eerste keer was het erg spannend om in ons zwempakje tegenover veelal mannen (die alleen maar stoer willen doen) de cursus te geven. Het bleek erg goed te gaan en leuk om te doen. De deelnemers konden zeker toch ook wel serieus werken, gelukkig! Maar niet alleen maar serieus, het gaat tenslotte ook om the Joy of Movement. En die kan je niet overbrengen als je zelf geen joy of movement in de cursus hebt ervaren. Het is dus een mooie afwisseling tussen serieus werken en vooral de mannen de ruimte te geven om stoer te doen (zijn ze erg goed in!) Verder staat er bij Appace bijvoorbeeld een cursus voor creativiteit voor de vrijwilligers gepland.
De vrijdagen staan in het teken van de Intercambios. Elke week een. De ene week van de provincie, de andere week van de gemeente. Voor de provincie is alleen de ochtend voor 13 mensen, waar we dus veel persoonlijk contact mee hebben. Voor de gemeente is in de ochtend en in de middag met twee verschillende groepen van ongeveer 40 deelnemers. Een drukste van een jewelste, maar erg leuk om te doen. Alle deelnemers werken in verschillende doelgroepen met mensen met een beperking, of ze studeren er nog voor. We werken met verschillende thema’s zowel voor de provincie als voor de gemeente. Bijvoorbeeld over een lesvoorbereidingsformulier en een reflectieformulier. Tot lichaamsgericht werken en de ontwikkeling van het kind. Heel erg divers en heel veel dingen zijn nieuw voor de deelnemers. Ze zijn hier gewend om te zitten en te luisteren, dat hoeft bij ons natuurlijk maar af en toe! We hebben het gevoel dat we veel kunnen overbrengen, maar dat ze vooral veel kunnen leren van elkaar. Het zijn tenslotte mensen die al veel ervaring hebben, die alleen niet gewend zijn om dit over te brengen en een bepaalde structuur te handhaven. Tot nu toe werkt onze structuur met het portfolio (dankzij Arjan en Alyanne) erg goed.
Tot slot wordt het weekprogramma nog eens doorbroken door stakingen of feestdagen. Of wij gaan een presentatie op locatie geven. Zo hebben we een presentatie gegeven voor de gemeente, die een week van het gehandicapte kind had georganiseerd en ook een internationale presentatie over leren en onderwijs. Niet helemaal onze doelgroep, maar zo geven we veel kenbaarheid aan Respo, Movemiento como Terapia/ Movemiento como Terapia en wat voor vrijwilligerswerk we doen.
Kortom een geweldige tijd en veel voldoening voor het werk wat je kunt verrichten. En niet te vergeten om lekker te genieten van het leven in een andere cultuur!
Hanneke van der Heijden
8 december 2008
Hola!!
Op het moment breekt het zweet me van de hitte op zo’n manier uit, dat ik het graag uit wil drukken samen met een van de ziektes die voorkwamen in de middeleeuwen…..maar als ik me bedenk, dat de meeste personen die dit lezen met bevroren tenen zitten, neem ik de ziektes uit de middeleeuwen even voor lief en geniet ik mijn zweetporiën: gelukkig heb ik ze!
Onze laatste maand is al ingegaan en eigenlijk gaat het allemaal voor ons nog even iets te snel. Hierbij houden we erin, we zien wel hoe het gaat. Een update met de gang van zaken:
Ons wekelijks programma gaat erg goed. Op alle instellingen loopt het. Op de psychiatrie heeft het zelfs effect wegens de goede continuïteit. Op Oscar Orias loopt het nu, maar we hebben geen continuïteit kunnen bieden om diverse redenen. Toch willen we ook graag hier effecten achter laten. Daarom hebben we bedacht een sportdag voor de docenten te organiseren met de thema´s samenwerken, attitude en reglementen.
Op Appace hebben we afgelopen donderdag een succesvolle snoezelcursus gegeven. Ze hebben er een mooi gebouw staan wat moet volstaan als ´sala de sensopercepcíon´, oftwel de snoezelruimte. Op het moment ziet het er nog meer uit als een discotheek van binnen. Dat hebben we de deelnemers ook laten ervaren. Na een chaosactiviteit met geblinddoekte deelnemers en 10x zoveel schreeuwende mensen eromheen hebben we duidelijk kunnen maken wat overprikkeling met je doet. Vervolgens hebben we een tiental activiteiten aangeboden waarbij maar een of twee zintuigen werden geprikkeld. Een duidelijk verschil was merkbaar! De activiteiten vielen goed in de smaak. Het is ze duidelijk geworden wat je met snoezelen kunt doen. Verder zijn ze blij dat met behulp van aanpassingen de ruimte geen discotheek meer is, maar een rustige ruimte. Zodat er daadwerkelijk in gesnoezeld kan worden.
We bezoeken de meeste instellingen nog een aantal keer en dan is het al afgelopen!
Tussen ons wekelijks programma door hebben we ook een aantal andere instellingen bezocht. Zoals een ziekenhuis wat zo arm is dat niet eens voedsel voor de kinderen kan betalen. Het ziekenhuis is wel gratis, dus voor iedereen toegankelijk die geen geld heeft. In dit ziekenhuis zijn ook veel kinderkankerpatiëntjes. We hebben deze kinderen niet gezien wegens besmettingsgevaar. De rest van het ziekenhuis gaf evengoed veel indruk!
Verder zijn we op een instelling geweest speciaal voor kinderen met syndroom van down. De kinderen komen er voor behandeling en scholing. Op een normale school kunnen ze namelijk niet meekomen. Een goed georganiseerde instelling wat voor vele een voorbeeld kan zijn in Argentinie. Bij entree lijkt het een klein gebouw. Schijn bedriegt: het is heel groot. Er komen wekelijks ook maar liefst 200 kinderen! Dat betekend a) dat er veel kinderen met syndroom van down zijn (met andere woorden, waarschijnlijk heel veel kinderen met een beperking in Jujuy) en b) dat het een goed georganiseerd systeem is. Er leuk om te zien! Het deed me goed dat de kinderen, en ook tieners, daar goed terecht komen.
Daarnaast hebben we ook een aantal extra activiteiten voor de kinderen van bijvoorbeeld appace of oscar orias mogen bijwonen. Erg leuk om te zien dat er zulke extra dingen, zoals een picknick op het platteland of een dansvoorstelling voor ze georganiseerd wordt.
Wij gaan ons opmaken voor de laatste weken in Jujuy. Alle puntjes op de i zetten, zodat we het daadwerkelijk goed kunnen achterlaten. Het is in elk geval, wat wij gezien hebben, niet middeleeuws wat hier gebeurd (behalve de hitte dan...). De mensen die de kinderen en volwassene met een beperking helpen, hebben hun hart op de goede plek. Dat doet me goed!
Tot de volgende log, als het echt ten einde is!
Hasta luego, ciao Hanneke
Door Erik Mertens
1 oktober 2007
In functie van mijn toetreding tot het forum van de PMT-site, doe ik een poging om mijn therapeutische achtergrond en werking wat toe te lichten.
Ik volgde eerst een licentiaatsopleiding (noemt nu “master” denk ik) kinesitherapie (wat bij jullie ‘fysiotherapie’ noemt, denk ik) en nadien een postgraduate specialistie-opleiding ‘psychomotorische therapie’ van 1 jaar, met daarin 6 maanden stage. In 1985 studeerde ik af .
Ik weet dat het systeem van psychomotorische therapie bij jullie anders is, al weet ik niet precies hoe, maar bij ons in België is het zo dat je als basisopleiding oftewel kinesitherapie moet gevolgd hebben, oftewel lichamelijke opvoeding. Destijds, want ondertussen is dat misschien al veranderd, bestond de PMT-opleiding uit 3 blokken, namelijk enerzijds gericht op volwassenpsychiatrie, anderzijds de psychomotoriek bij kinderen, en tenslotte het domein van de mentaal gehandicapten. Het is in elk van die 3 terreinen dat wij telkens 3 maal 2 maanden stage dienden te lopen.
Wat betreft mijn eigen persoonlijke weg is het zo dat ik eerst 15 jaar als psychomotorisch therapeut gewerkt heb op een P.A.A.Z. (Psychiatrische Afdeling in een Algemeen Ziekenhuis), namelijk van het Universitair Ziekenhuis te Antwerpen. Dit was vooral een opname- en observatie-afdeling waarbij de opnameduur van de patiënten eerder kortdurend was (maximaal 3 maanden). Daarnaast heb ik al die tijd ook een privépraktijk gehad, waar ik hoofdzakelijk werkte als gestalttherapeut (ik volgde ook een 4-jarige opleiding gestalttherapie aan het Instituut voor Communicatie te Kortijk) en relaxatietherapeut.
Sinds een 4-tal jaren werk ik in het Psychiatrisch Ziekenhuis Broeders Alexianen te Boechout in een psychotherapeutisch daghospitaal (Mastentop genaamd). Samen met de creatieve therapeute verzorg ik daar het non-verbale therapieblok. Op de Mastentop hebben wij 4 groepen van telkens maximaal 10 cliënten. De Mastentop is vooral gericht op mensen met persoonlijkheidsproblemen en traumatische ervaringen. Eén van de 4 groepen werkt uitsluitend rond problemen met middelenmisbruik. De gemiddelde opnameduur van onze patiënten is rond de 9 à 10 maanden met een maximum van 2 jaar.
Globaal genomen is het zo dat ik tijdens de psychomotorische therapie 3 grote blokken aanbied, namelijk enerzijds een blok relaxatie en alles wat daar bij hoort, anderzijds een blok sport en spel, en tot slot een meer therapeutisch blok, waarin telkens rond een bepaald thema gewerkt wordt met de bedoeling om de patiënten vanuit het ervaringsgerichte te laten stilstaan bij hoe ze met zichzelf, met de anderen en met de materialen omgaan. Thema’s die daarbij aan bod kunnen komen zijn : samenwerking, vertrouwen, kracht en weerbaarheid, dansexpressie, waarneming, enz.
Waar ik de laatste tijd nogal intensief mee bezig ben, vooral in de traumagroep maar ook in de andere groepen komt dat regelmatig aan bod, is de psychosociale weerbaarheidstraining Rots en Water van Freerk Ykema. Het “Rots & Water”-programma is ontwikkeld in Nederland als sociale competentietraining in het basisonderwijs, maar is zeker ook binnen hulpverlenings-situaties zeer bruikbaar en zinvol (zie ook : www.rotsenwater.nl). Elementen als aarding, omgaan met grenzen, weerbaarheid, zelfverdediging, assertiviteit, lichaamstaal, enz., staan daarbij centraal. Momenteel ben ik een artikel aan het maken voor het jaarboek in België "Actuele themata uit de psychomotorische therapie"”, waarin de toepassing van Rots & Water binnen de PMT wat beschreven wordt.
Erik Mertens
psychomotorisch therapeut
afd. Mastentop
Door Ilse Michiels
7 mei 2007
November 2006, ik sta op het vliegveld en neem afscheid... Voor 9 maanden vertrek ik naar Afrika. Eerst 6 maanden werken in Nairobi om vervolgens nog 3 maanden Afrika te gaan ontdekken.
De eerste indrukken van Nairobi zijn heftig. Het is een drukke stad met veel tegenstellingen tussen arm en rijk. Alsof dat nog niet genoeg is kom ik aan in het centrum wat 6 maanden lang mijn werkterrein gaat worden. Ik ben totaal overrompeld en vol emoties na de eerste aanblik. Stinkende slaapkamers waar kinderen met meerderen in een bed slapen, therapie methodes die in mijn ogen bijna mishandeling zijn en veel te veel kinderen in een te kleine ruimte met nauwelijks personeel om ze persoonlijke aandacht te geven. Ik vraag me af hoe ik daar de komende 6 maanden in ga werken...
Nu 6 maanden later, ga ik afscheid nemen van een totaal ander centrum en daar heb ik op verschillende manieren een bijdrage aan kunnen leveren.
Voor jullie natuurlijk vooral interessant wat ik als bewegingsagoog/ psychomotorisch therapeut heb gedaan, maar ik wil toch ook de situatie in het algemeen even uitlichten.
Maji Mazuri Children Centre (www.majimazuri.org) waar ik gewerkt heb, huisvestigt op dit moment 52 kinderen, vooral lichamelijk en/ of verstandelijk gehandicapte kinderen. Daarnaast wonen er een aantal kinderen die door HIV/ AIDS wees zijn geworden.
In het centrum werkt naast het verzorgende personeel één fysiotherapeut en één occupational therapist (hier is dat een kruising tussen een ergotherapeut en een fysiotherapeut). Verder werken er 3 special teachers die gedurende de dag de kinderen bezig houden en les geven. Dat komt neer op 14 kinderen per leraar, waarvan bijna elk (meervoudig) gehandicapt kind individuele aandacht vraagt. Hartverscheurend om te zien hoe de kinderen daardoor letterlijk schreeuwen om aandacht.
Tijdens de voorbereiding in Nederland door de stichting Duara (www.duara.org) lag het accent vooral op hoe ik zelf als bewegingsagoog de kinderen zou gaan behandelen. Maar al na de eerste week wist ik dat ik een ander hoofddoel had. Een doel waar de kinderen ook na mijn vertrek profijt van zouden hebben; het locale personeel leren dat er bij de aandoening die ze behandelen ook nog een kind hoort. En een kind moet behalve gehandicapt ook nog kind kunnen zijn.
Essentiële elementen die naar mijn mening miste in de therapieën en in de klassen waren bijvoorbeeld communicatie met de kinderen, inlevingsvermogen, plezier en het bespreekbaar maken van de handicap. Mijn nieuwe doel werd dan ook om het lokale personeel meer kennis en vaardigheden bij te brengen.
Op dit punt kreeg ik ook met de cultuurverschillen te maken. Mensen communiceren op een indirecte manier en geven niet zomaar hun mening. Ze doen er alles aan om anderen niet te beledigen of te bekritiseren. En dus kon ik dat ook niet zomaar doen. De eerste weken heb ik veel geïnvesteerd in het opbouwen van een collegiale band waarin we informatie konden delen en open konden staan voor elkaars mening.
Door samen de kinderen te behandelen liet ik mijn manier van werken zien en ik vertelde er altijd bij waarom ik iets deed. Daarnaast vroeg ik naar hun werkwijze en zo werd het steeds makkelijker om kennis te delen.
Door middel van een workshop met PMT oefeningen heb ik het personeel zelf laten ervaren hoe het is om gehandicapt te zijn om zo het inlevingsvermogen te vergroten. Ook heb ik een oefening uitgekozen om te laten zien en ervaren dat er meer dan alleen verbale communicatie mogelijk is. Tijdens de behandelingen kon ik terug verwijzen naar de workshop zodat mijn tips meer tastbaar waren.
Het was geweldig om te zien dat ze open stonden voor nieuwe informatie en dit ook echt in praktijk brachten.
Afgelopen week heb ik afscheid genomen van iedereen en ik kan met een gerust hart vertrekken. Mijn doel is bereikt; in de behandeling staat nu het kind centraal in plaats van de handicap en zowel de kinderen als de therapeuten hebben meer plezier tijdens de behandeling!
Hopelijk kom ik hier ooit nog eens terug en kan ik zien hoe ze deze werkwijze voortgezet hebben.
Ilse Michiels
Program developed at José María Vargas Hospital. Pediatric Services. Caracas, Venezuela.
María de los Angeles Hernández Torres, 20 juli 2001
The Psychomotor Therapy Program has been developed by me at José María Vargas Hospital since 1998.
This program is aimed at children from 0 months till 12 years. These children have been referred here by Pediatric and Neuropediatrics Doctors, on the basis of psychomotor problems and diagnosis of AHDT.
At the hospital I designed an area for different aspects of the program:
1.- THE DIAGNOSIS: the goal is to create a psychomotor test, in which I observe the psychomotor develop, psychomotor expression and the behavior in free games. For the children with AHDT I have used a Vítor Da Fonseca Test.
2.- THE THERAPY: the goal of this is to create a therapy in which the purpose is to work with the faculty or power psychomotor, in order to evolve new psychomotor patterns.
The therapy takes into account the needs of each child. For this I make a collage using different point of view, in order to create a routine using different authors like Bernard Aucouturier, Andre Lapierre (France), Vítor da Fonseca (Portugal), Esteban Levin (Argentina), and others.
At this point I try to get the parents involved to make them participate in the therapy for being also multiplying.
3.- THE PREVENTION: the goal is to detect cause of the psychomotor or emotional problem in families in low social cultural environments (the hospital located in this area) or in specific age of development.
In this country, I don´t know any one else that works in this area, and there isn´t any specific University Course .
In Venezuela the Psychomotor area is only evaluated and developed at the kindergarten and the only goal is the development of motor skills. Often the teachers do not know the difficulties and skills of evolve.
At the moment in Caracas, this psychomotor therapy has developed in two directions:
1.- In the Educational area: here it was planned as a course by the teacher Evelyn Torres, at the Metropolitana University, where I gave an informative course of Prevention and Education in Practical Psychomotor Therapy. I gave this course at the beginning of the year, and now it is going to be given again in June.
2.- At the Therapy area: I teach at the University Central of Venezuela, for the Occupational Therapy, and I give a course of 30 hours.
If you need more information, please ask me what you want to know.
Yours.
María
María de los Angeles Hernández Torres. Occupational Therapy. University Central of Venezuela. Master in Mediación Terapéutica Corporal, Especialidad Psicomotricidad Terapéutica. Universitat de Barcelona.1997 Curso Anual de Formación para la Práctica Psicomotriz Educativa. Escola Municipal d'Expressió i Psicomotricitat. Barcelona. 1997.
