Bijlage bij de nieuwsbrief
Impressies over het Congres Psychomotorische therapie Lissabon 2004De Portugese federatie, ondersteund door het Europees Forum voor Psychomotorische Therapie (zie www.psychomot.org) organiseerden van 31 maart tot 2 april 2004 te Lissabon het vierjaarlijks Europees Congres van Psychomotorische Therapie met als thema 'Identiteit van de psychomotorische therapie, specificiteit en diversiteit'. Een driehonderd tal deelnemers waaronder acht Nederlanders en twee Vlamingen wisselden van gedachten onder het voorzitterschap van Lone Frimodt (DK), voorzitster van het Europees Forum en Rui Martins (P), voorzitter van de Portugese vereniging. Het programma bestond uit 15 hoofdlezingen, negen workshops, 24 vrije presentaties in zes blokken van vier lezingen. Er was ook een poster sessie maar de plaats van de sessie was wat ongelukkig gekozen. Het inhoudelijk evalueren van een congres is niet eenvoudig omdat het afhankelijk is van de persoonlijke verwachtingen. Deze verwachtingen kunnen nogal verschillen en zullen de evaluatie kleuren. Dit congres behaalde globaal een behoorlijk niveau zeker wanneer je dit congres plaatst in een breder context en vergelijkt met eerdere congressen over psychomotorische therapie in Madrid (1980), Firenze (1982), Den Haag (1984), Nice (1986), Marburg (1996) en Straatsburg (2000). De organisatie was professioneler, de toegangsprijs was aanvaardbaar (150 euro), het tijdschema werd rigoureus gerespecteerd en de audiovisuele ondersteuning verliep bijna feilloos. Dit is voor een Zuid Europees land baanbrekend. De lezingen werden minder amateuristisch gebracht en waren inhoudelijk minder algemeen en minder filosofisch. De meeste lezingen werden ondersteund met goede tot prachtige PowerPoint presentatie. De verschillen tussen Noord en Zuid Europa lijken kleiner en de invloed van de Franse Federatie op het geheel is gelukkig duidelijk minder. Er is een toenadering tussen de verschillende federaties zonder daarbij hun eigenheid te moeten prijsgeven. Psychomotorische therapie voor volwassenen kreeg in het geheel een grotere plaats toebedeeld. Raakvlakken kwamen ook aan bod: 'Adapted physical acitivity' door Dinold (A) en psychotherapeutische stromingen door Holter (D). Er waren veel meer wetenschappelijke referaten en de sprekers kwamen vlugger tot de kern van de zaak. Alle deelnemende landen van de Europese federatie kregen een forum in de plenaire lezingen en leidden de werkzaamheden van de vrije lezingen. Hiermee werd de Europese gedachte die mijn inziens in Straatsburg met de voeten werd getreden in eer hersteld. Verheugend was de roep vanuit verschillende hoeken voor een wetenschappelijke ondersteuning van ons domein. Dit is volgens mij een totaal nieuwe gegeven op een congres van psychomotorisch therapie. De boodschap en de oproep tot wetenschappelijk onderzoek van Blahus (CZ) was in die zin merkwaardig. De vraag is echter of de wijze waarop hij het deed voor dit publiek de juiste was. Gelukkig werd zijn boodschap ook door anderen op een meer adequate manier ondersteund. De kans dat je in het domein van de psychomotorische therapie op een congres iets wereldschokkend of iets nieuws hoort is miniem. Dit is niet alleen in ons domein maar in alle meer psychologisch georiënteerde domeinen. Op een congres krijg je wel een breed overzicht voorgeschoteld van het domein waarin je werkt. Het is boeiend te horen hoe de verschillende federaties een eigen lading geven aan het concept psychomotorische therapie. Je beseft aan den lijve hoe moeilijk Europa is en ter zelfde tijd hoe boeiend. Een congres heeft ook iets geruststellend. Je hoort andere collega's met dezelfde theoretische en praktische problemen worstelen. Je voelt je niet alleen en als je het geluk hebt om rechtstreeks of onrechtstreeks kleine aanwijzingen te horen om het op een andere manier uit te proberen is je congres gelukt. Een congres geeft je de mogelijkheid te reflecteren en vrij te associëren over je werk. En zeg nu eerlijk wanneer heb je nog die kans in je thuismilieu? Afhankelijk van uw instelling is een congres dus niet alleen een professionele maar ook een persoonlijke verrijking. Ten slotte is een congres ook een forum of een markt waar iedereen met iedereen van welke rang ook, kan contact leggen zowel tijdens als na het officiële gedeelte. De openingsreceptie en het slotdiner zijn hiervoor uitgelezen ogenblikken. De taal is duidelijk minder een barrière dan vroeger, maar toch waren we blij dat onze Nederlandse collega's ons tijdens het slotdiner aan hun tafel uitnodigden. Het werd een aangename avond. Michel Probst |
